Tankar ved eit tastatur

Etter å ha fått med dei frådraga som vanta, seier Altinn:

“Foreløpig utrekna sum skatt og avgift: 0
Skattar og avgifter er rekna ut på grunnlag av dei opplysningane som er registrerte akkurat no. Utrekninga må reknast som førebels.”

I og med at eg har betalt skatt, har eg ikkje noko i mot det viss dette syner seg å vere korrekt.

I dag har Even fri frå barnehagen og Tor Inge tok med Hulda på skulen, så eg fekk sove lenge. Vakna frisk og opplagt klokka ni, og kjenner at eg er utkvilt for fyrste gong på ei veke! Fridagen min på tysdag vart jo øydelagt av det tidlegare blogga migreneanfallet, og slike migreneanfall har ein tendens til å gjere meg trøytt i fleire dagar. Men i dag var alt “så meeeget bedre”, og det er ei fantastisk kjensle!

I dag skal eg rydda og støvsuga litt, og så skal eg og Even handla inn til barneselskapet han skal ha i helga. Han gler seg enormt, håpar berre det står til forventningane. Det er fyrste gong han skal ha barneselskap, og han har invitert 9 små gjestar. Spennande!

Her er nokre av muffinsane eg laga til Hulda sitt barneselskap. Vert nok muffins denne gongen òg, men truleg med ein litt meir “maskulin” vri.

God helg alle saman!

“Migrene er en form for hodepine som har fulgt menneskene gjennom alle tider, og som er beskrevet i ord og bilder fra tusenvis av år tilbake. Lider du av migrene er du i godt selskap. Både Leo Tolstoj, Sigmund Freud og Virginia Woolf hadde invalidiserende migrene.” (www.helsenytt.no)

Med andre ord; ein invalidiserande sjukdom for oss geni … Diverre kjenner ein seg ikkje nett som eit geni når ein trampar trynet ned i puta og ikkje er heilt sikker på om ein vil leva eller døy. Og som ved alle andre migreneanfall lover eg meg sjølv at eg skal tinga ny time til legen og finna eit betre medikament som kan hjelpa meg. Og dagen etter migreneanfallet, er lovnaden gløymd att. Det medikamentet eg har fungerer jo etter kvart, iallfall viss eg ikkje kastar opp. Og vanlegvis får eg migrene på fridagane mine, så det går jo ikkje ut over jobben. Men skal eg verkeleg øydelegge mi eiga fritid ved å ligge i eit mørkt og stille rom og isolere seg frå omverda? Trur ikkje det! *Ta seg sjølv hardt i nakken* …

I dag er eg tredve år!

Dagen feirast i Trondheim, og eg gler meg stort.

Ragnhild spurde om kva for bunad eg har. Dette er ei Norsk Festdrakt som eg kjøpte på Sparkjøp. Fantastisk pris på ei utruleg fin drakt! Og passforma var perfekt.

Årsaka til at eg “måtte” kjøpa noko bunadsliknande er at når eg har levert avsluttande oppgåve i sjukepleie, skal vi ta kull-bilete. Då skulle majoriteten av studentane ha bunad, og eg fann ut at dersom ikkje eg hadde bunad, ville eg ikkje ha lyst til å vere med på biletet. Eit kjapt søk gjorde at eg fann denne drakta, tinga ho på postordre, og då eg pakka ho ut, var ho faktisk finare enn forventa.

I halsen valde eg å ha Trondheimsrosa, då eg er fødd der, og budde der til eg var ti år. Ein langsiktig plan er forresten å laga ei veske til drakta, men det vert iallfall ikkje aktuelt før neste 17. mai.

Her er vi klare for å feira 17. mai 2007. Dagen vart kjempebra, og det kan godt henda det dukkar opp fleire bilete litt etter kvart.

Av ein eller annan årsak, gjekk eg i fleire dagar i dei to føregåande vekene og tenkte på Kirsti, som eg budde i kollektiv i lag med for ti år sidan. Eg undra meg litt over kvifor i all verda ho tok så mykje plass i hovudet mitt, men då eg var på seminar fekk eg det eg meiner eg forklaringa, for der, mellom eit par hundre menneske, såg eg plutseleg nettopp Kirsti. Vi fekk oss ein god lunsj i lag, og det var artig å møta att eit menneske som tydde så mykje for meg då me budde i lag.