Tankar ved eit tastatur

I dag er stefaren min 71 år, men det skulle ein ikkje tru!

Det finnast ikkje ein meir vital og tøff 71-åring så vidt eg veit. Han chatter med barnebarn på MSN, brukar Skype til å prata med sonen sin i Skottland, lagar middag til 8 personar utan å blunke, bakar, lærer nye ting, lagar saft og syltety, kjem på fotballtreningar og -kampar der jentungen spelar, stiller opp som barnevakt når det trengs …

Eg er kjempeimponert over deg, Oddvar, og gler meg til vi får koma på bursdag i morgon!

Takk for at du er til.

Vi har byrja abonnera på økologisk mat frå Økomat Innherred, så annakvar veke får vi pakker med mat levert på døra. Her ser de nokre av varane vi fekk i dag:

Alt smaker fantastisk, og det er verdt pengane. Dessutan et ungane masse av dette! Til dømes er tomaten spesielt god trur eg, for det et ungane nesten som godteri!

Brødet er levert av Godt Brød i Trondheim og er frose når eg får det, men det smakar fantastisk likevel. Gler meg til å laga meg matpakke i morgon!

Ein ekstrabonus ved dette er forresten at eg annakvar veke må rydda litt i kjøleskapet for å få plass til maten … Så i dag har eg i declutteringa kasta ein rest av kokt skinke som ikkje lukta bra lenger samt nokre gulerøtter som hadde gøymd seg bakerst … I går kasta eg nokre gratis “serie-bøker” som har vore med i vekeblad.

Seint i går kveld gjorde eg noko eg aldri har gjort før; eg laga deig til rundstykke som skulle heve over natta. Eg nytta litt mindre gjær enn vanleg, samt kald deigvæske, men elles var det nett som å baka “vanlege” rundstykke. Eg baka dei ut, sette dei på steikeplate, la plast over og sette steikeplata i kjøleskapet. Eg må innrømma at eg var veldig spent i dag morges. Tenk om dei hadde heva så mykje at deigen låg utover i kjøleskapet? (I fantasien min dekte deigen forresten heile kjøkkenet, men eg prøver å moderera meg litt …)

Iallfall; rundstykka låg pene på steikeplata si då eg stod opp, og ikkje hadde dei heva seg særs mykje, så eg sette på steikomnen og tok rundstykka ut av kjøleskapet slik at dei skulle få romtemperatur, og då heva dei litt meir. Då omnen var varm nok, pensla eg rundstykka med vatn, og sjå kva eg kunne ta ut av omnen litt seinare:

Og frukosten vart slik:

Trur trygt eg kan gjere dette att seinare!

Skattepengane har kome, og då er det om å gjere å bruka dei snarast råd … Eller, heilt slik var det ikkje. Sanninga er at vi er så svineheldige å ha eit digitalt speilreflekskamera, men dette kameraet er for stort til å dra med seg på turar, og difor vert det ofte få “tur-bilete” på oss. Difor har eg lenge sikla etter eit kompaktkamera. Passeleg lite, helst slik at det kan bu permanent i veska, og i går vart dette med meg heim:

Det er faktisk så lekkert som biletet på eska viser. Samstundes er det såpass tungt at det virkar solid. Eg såg og kjende på mange kamera før valet fall på dette. Det har mange herlege funksjonar, og tek knakande gode, skarpe bilete.

For å gje eit døme:

Ser du flua på dette biletet?

Ho sit på sofaen, heilt til venstre i biletet.

Med beskjæring og forstørring gjort berre ved hjelp av kameraet, ser du flua betre:

Fantastisk, spør du meg!

Kameraet har 3xoptisk zoom og biletestabilisator. Og no skal eg ut og knipsa! (PS: Snille Elkjøp-mannen (det er eigentleg berre ein som er verdt å handla med på Elkjøp Levanger, men han er til gjengjeld såpass dyktig at han gjer opp for mange av dei andre som arbeider der) sendte med meg ei Samsonite bæreveske til kameraet, så no ligg det trygt og beskytta i veska)

I ein av “roteboksane” på kjøkkenet mitt ligg det fire lappar. Dei er frå eit gruppearbeid på sjukepleiarskulen. Vi var 5 på gruppa, og oppgåva gjekk ut på å ta for oss kvart enkelt gruppemedlem og seie noko positivt om denne personen. Spennande og interessant å trekke ut det mest positive med ein medstudent, og ekkelt når det var din tur til å høyre kva dei andre meinte om deg …

I dag har eg hatt ein hyggeleg dag på arbeid, men eg mislykkast med ein bestemt ting, så eg vart litt deppa. Slike gongar er det godt å ta fram lappane mine der det står at eg er mellom anna omsorgsfull, reflektert, engasjert og positiv.

Slike lappar burde alle ha lett tilgjengeleg. Fordi du fortener det …

Eg måtte berre ha meg ei stor veske, og då eg ikkje fann den eg skulle ha på Verdalsmartna’n, så tok eg sak(s)a i eiga hand og sydde:

Veska er som sagt stor, og ho rommer det meste, både lesestoff og strikketøy. I tillegg har ho regulerbar reim, så eg kan bera ho på skrå over brystet viss eg vil. Reimene vart gjort regulerbare ved hjelp av knapphol:

Og slik ser ho ut i bruk:

I helga har postmannen sanneleg vore innom med anna enn rekningar att!

Denne boka er fantastisk! Flotte bilete, forståelege oppskrifter, masse tips og i tillegg mønsterark med 47 modellar. Kvar eg fann denne skatten sa du? Nok ein gong hjå Capris!

Viss du skal lese berre eitt innlegg til i dag, synast eg du skal ta deg tid til teksten “Karl Johan” frå Inga Gullhav.

Postmannen har vore her med desse bøkene frå Capris til meg i dag:

Look what the postman brought me today!

I går fekk eg meg ei flott overrasking; Wonni hadde lagt att ein peikar til eit bilete av Flaggermuslua ho hadde strikka!

Yesterday I got a surprise in my blog: Wonni posted a comment to show me she had knitted my Bathat for her daughter!

I dag har vi vore på Sandvollan og sett ut båten til Besten:

Dette gjekk smertefritt, og vi ser fram mot mange flotte dagar på sjøen.

Skjelvågen er ei perle, berre ta ein kikk: